چشمهام رو میبندم. و قبل از خوابیدن به همهی فرو رفتنای زندگیم فکر میکنم. به اتفاقای نیفتاده فکر میکنم. مثل فرو رفتنم تو بالش، وقتی توی ماشین خوابم برده. میرسیم. بغل میشم و خواب و بیدارم. تختی که توش فرو میرم، و پتویی که روم کشیده میشه. موهایی که شاید کنار زده بشه و شاید قبل از کنار زده شدن، سوژهی یه عکس بشه. عکسی که تو میگیری. اما از اینجا به بعدش رو خوابم میبره و هیچوقت نمیفهمم.به اتفاقای افتاده فکر میکنم. به فرو رفتن توی آغوش کسی. که مطمئن نیستی به موندنش. ولی پذیرای اون آغوشی. چون نمیخوای برگردی به دنیای تنهای خودت. و هر دروغی

اصلا خیلی بعیده امشب اینجا خونده بشه. شایدم فردا شب برش دارم. تا دم مسیج دادن هم اومدم. که:
"فردا بیا."
اما نفرستادمش چون چیزی که تموم شده نباید شروع بشه. لابد! اما،

فردا بیا.

دقیقش یادم نیست. اما روزی که روی پله برقیهای مترو پیش خودم فکر میکردم که داستانهای قدیمی از یک جایی به بعد نباید دنبال آدم کنند، پدر و دختری که پشت سرشان بودم به بالای پلهها رسیدند. پدر دست دخترش را گرفته بود و دنبال خودش میکشید. اما دختر اصرار داشت جوری قدم بردارد که پایش روی خط بین موزاییکها نرود. پشت سر پدر و دختر شروع کردم به راه رفتن، جوری که پایم روی خط نرود. منتظر بودم کسی از پشت پایم را لگد کند. یا کسی سرم فریاد بزند که این چه طرز راه رفتن است؟ بعد دیدم دستهایم چقدر خالیست. به دستهای دختر حسودیم میشد. کسی را داشت که دستش را بگیرد و ز

فکر میکنم هیچ دوست داشتنی ابدی نیست و بعد زل میزنم به صورت یکی ازدخترهای کلاس که عقد کرده و خوشحال به نظر میرسد. کلاسهای عصر را نیم ساعت زودتر میرود تا به خرید عروسی و جهاز برسد. تکیه میدهم به پشتی صندلی و بیu200dخیال کلاس میشوم. حوصلهام سر رفته. زیر چشمی پسر ردیف سوم را میپایم. استاد به یکی از دخترها تذکر میدهد که گوشیش را بگذارد کنار.و من همین موقع مثلث مجازی را کشف میکنم. دو تا از دخترها و یکی از پسرها توی تلگرام با هم چت میکنند. استاد شروع میکند به خاطره تعریف کردن. یکی از دخترهای مثلث سرش را برمیگرداند عقب و رو به پسر میگوید: "ت

دنیام رو دارم دوباره میسازم. درواقع میچینم. فهمیدم که همهی نابسامونیها به خاطر این بود که هیچی سر جای خودش نبود. هیچ حس و ماجرا و غصه و شادیای رو به اندازهی کافی تجربهاش نمیکردم. در جای مناسب تجربهاش نمیکردم. این شد که هی ادامه دادم و به روی خودم نیاوردم و گفتم این هم یه مدل زندگی کردنه و گور بابای بقیه و حرفاشون. اما خُپ، نشد. یه چیزایی توی زندگی هست مثل قانون و اصل. که همیشه ثابتن. نمیشه احساس کرد زندگی متفاوتی داری و میتونی بیخیال این قانونا بشی. بالاخره یه جایی جونتو میگیره و باعث میشه متوقف بشی. البته خود این توقف هم خوبه، قشن

تا حالا برگشتی پشت سرت رو نگاه کنی، بعد محو تماشاش بشی، انگار که کشف ناشدنیترین جای دنیاست و همینجوری که داری تهِ دلت غصه میخوری که پس چرا زودتر برنگشته بودم؛ سرما و قشنگی نفست رو بند بیارن و بخندی؟ شده؟ میدونم که نشده. میدونم که داری بهم میخندی. نگاه کن. به آسمون بالای سرم نگاه کن. نگو که دستهی پرندهها رو نمیبینی. صداش نکن یه درخت بلند پشت درختای کوتاه. چشماتو ببند و پرندهها رو ببین. حیفه که تو هم نتونی ببینیشون و تنهایی سردم بشه.بیا. ببین. داره بارون میاد. زمین خیسه. هوا سرده. دستهی پرندهها برگشتن. منم برگشتم. که ببینمشون. تو هم برگ

چهار و پنجاه دقیقهی بعدازظهر پنجشنبه و دلم خواست اینجا چیزی بنویسم. نمیدونم چطور باید بیانش کنم یا دربارهش بنویسم. ولی فارغ شدم. یا حداقل به خیال خودم فارغ شدم. بالاخره از سایهی آدمای قدیمی، که همهش وابستگی بود و وابستگی و وابستگی، دور و رها شدم. عجیبه. ولی خندون و آروم رها شدم. اولش دردناک بود. ولی فهمیدم که دنیام هیچوقت از حضور آدما خالی نمیشه. هیچوقت تنها، توی غار خودم نمیمونم. و بعد شروع کردم به کنار اومدن با این حقیقت که آدمای قدیمی، با آدمای جدید کنار نمیان. دلشون نمیخواد من رو کنار آدمای جدید ببینن ولی خب، این موضوع وقتی اهمیت